မိုရိွဟဲလို ေယာ္ေဘာ္ဆီယို ျမန္မာလိုကအသို႔နည္း

ကၽြန္ေတာ္တို႔၏အိမ္မွာ ဖုန္းရိွၿပီး တစ္တိုက္လံုးကလူမ်ားကို တဆင့္ေခၚေပးရတဲ့ကာလတစ္ခု ရိွခဲ့ဖူးပါတယ္။ ကိုယ္ပိုင္ဖုန္းေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္အလုပ္လုပ္တဲ့ရံုးက တပ္ေပးထား တာပါ။ (တကယ္ေတာ့လည္း ကိုယ္ပိုင္ဖုန္းဆိုတာက ဘယ္သူ႕မွာမွ မရိွပါဘူး။ အားလံုး ဆက္သြယ္ေရးကေန စာခ်ဳပ္နဲ႔ ငွားသံုးၾကတာ ဟုတ္တယ္ မဟုတ္လား)။ ေနာက္ေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို ေလာကဓံ လိႈင္းတစ္ခ်က္အရိုက္မွာ ရံုးကေပးထားတဲ့ “ဖုန္း”ေရာ၊ အဲဒီတိုက္ခန္းမွာေနသခိုက္ ေရေလွာင္ဖို႔ ကို္ယ့္အိတ္ထဲ ကစိုက္လုပ္ထားခဲ့တဲ့ “ကန္”ေရာပါ အဲဒီအခန္းမွာ ထားခဲ့ရၿပီး  ဖုန္းမဲ့ကန္မဲ့ (တနည္းအားျဖင့္ ဘုန္းမဲ့ကံမဲ့)ဘ၀နဲ႔ မိသားစုလိုက္ အဲဒီအခန္းက ဆင္းေပးခဲ့ရတာေပါ႔။ (မိသားစုက အဲဒီလိုဆင္းေပးရခ်ိန္ ကိုယ္ကေတာ့ ဖုန္းေရာကန္ေရာ ေခါင္းအုံးေရာ ျခင္ေထာင္ပါ မရိွတဲ့ေနရာ ေရာက္သြားတာ)။ ငါးႏွစ္ ေလာက္ၾကာၿပီး ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မိသားစုက ရံုးကစီစဥ္ေပးတဲ့ ေနာက္အခန္းတစ္ခုမွာ။ အခန္းကေတာ့ အေတာ္ က်ယ္တယ္။ အိပ္ခန္းက ေလးခန္း၊ အိမ္သာ ေတာင္ႏွစ္လံုး၊ ဒါေပမဲ့ ဖုန္းကေတာ့ မပါဘူး။ အမွန္က ဖုန္းပါရမယ့္အခန္းပါတဲ့။ လူမေနတုန္းျဖဳတ္လိုက္ရာက ျပန္မတတ္ျဖစ္တာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကလည္း အခြင့္အေရးကိစ္ၥ ဆိုေတာ့ ေျပာဖို႔၀န္ေလးေနတာနဲ႔ လူႀကီးေတြက လည္း မေျပာရင္ မသိႏိုင္တာမ်ိဳးဆိုေတာ့ “ဖုန္းမဲ့ကံမဲ့ဘ၀”န႔ဲ ဆက္ေနျဖစ္တာေပါ႔။ အဲဒီတုန္းမွာမေမွ်ာ္လင့္ဘဲ သမီးေလးတစ္ေယာက္က ေကာက္ခါ ငင္ခါ ႏိုင္ငံျခားသြား အလုပ္လုပ္ဖို႔ ျဖစ္လာတယ္။ သူလည္း ဟိုေရာက္ေရာ အိမ္မွာက ဖုန္းမရိွေတာ့ တစ္ပတ္တစ္ခါေလာက္ အင္တာနက္ဆိုင္ သြားသြားၿပီး အြန္လိုင္း ကေန စကားေျပာရတယ္။ ဖုန္းေလာက္ေတာ့ ဘယ္အဆင္ေျပမလဲ။ မၾကားရတစ္ခါ အသံေပ်ာက္တာတစ္လွည့္နဲ႔ပဲ ႏွစ္ပါးသြားရတာ ေပါ႔။ အဲဒီမွာ သမီးေလးကလည္း “ေဖေဖၾကားလား၊ ေမေမၾကားလား”။ အေဖေတြအေမေတြကလည္း “သမီးၾကားရလား၊ ေဖေဖတို႔က ေကာင္းေကာင္းမၾကားဘူး၊ အခုၾကားၿပီလား”နဲ႔ပဲ ဘာမွသိပ္မေျပာရဘဲ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေခါင္းငိုက္ဆိုက္နဲ႔ အိမ္ျပန္လာၾကရတာေပါ႔။        အဲဒီကာလက လမ္းေဘးမွာ ဖုန္းေလွ်ာက္လႊာမ်ား ကြမ္းယာေရာင္းသလိုေရာင္းၿပီး လူတစ္ရာမွာ ရွစ္ဆယ္ကိုးဆယ္ကလည္း ဖုန္းေလွ်ာက္ၾကၿပီး အဲဒီထဲက ဆယ္ေယာက္ေပါက္ရင္ ခုႏွစ္ေယာက္ေလာက္က ေရာင္းစားတဲ့ကာလေပါ႔။ ရွက္ရွက္နဲ႔ ကိုယ္“အ”ပံုေျပာရရင္ ကိုယ္ကေတာ့ ဖုန္း၀ယ္ႏိုင္ေလာက္တဲ့ေငြပိုမ ရိွ၊ ျပန္ေရာင္းစားဖို႔ဆိိုတာကိုလည္း ရွက္စရာကိစ္ၥ လို႔ ထင္မွတ္မွားနဲ႔- တကယ္ကို တစ္ခါဆို တစ္ခါမွ ဖုန္းမေလွ်ာက္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ဒီေတာ့ သမီးသြားလို႔ တကယ္လည္း ဖုန္းလိုေရာ ခ်က္ခ်င္းေလွ်ာက္ၿပီး ကံစမ္းဖို႔လည္း မျဖစ္ႏိုင္ ေတာ့ ငွားသံုးရရင္ ေကာင္းမလား စဥ္းစားၿပီးေခါင္းခဲေနတုန္း အေဖအေမထက္ေတာ့ ေခတ္မီေသးတဲ့ သမီးက သူမသြားခင္ သူငယ္ခ်င္း ေတြ ဖုန္းေလွ်ာက္တာကို ေရာေယာင္ေလွ်ာက္ခဲ့သတဲ့။ သူတို႔ေလးေတြချမာ ငယ္စဥ္ဘ၀ကတည္းက အိမ္မွာဖုန္းနဲ႔ေနဖူးေတာ့ ဖုန္းကိုင္ ခ်င္ရွာတာကို အေဖကလည္း စာနာနားလည္ေပးရေကာင္းမွန္း မသိခဲ့ပဲကိုး။ ဒါနဲ႔ တိုတိုေျပာရရင္ သမီးေလွ်ာက္သြားတဲ့ ဖုန္းကေပါက္လို႔ အံ့ၾသ၀မ္းသာရၿပီး အဲဒီဖုန္းေတာ့ ေရာင္းစားလို႔ မျဖစ္ဘူးဆိုၿပီး မိတ္ေကာင္းေဆြေကာင္းတို႔ အကူအညီနဲ႔ ေခ်းငွားေပါင္ႏံွရေငြ စုေပါင္းစပ္ေပါင္းနဲ႔ “ဖုန္းရွင္ကံရွင္”ဘ၀ ျပန္ေရာက္တာေပါ႔။ သမီးနဲ႔ ဆက္သြယ္ေရးလည္း အရင္ထက္စာရင္ လြယ္သြားပါတယ္။ အရင္က အင္တာနက္ဆိုင္ သြားၿပီး “ၾကားလားၾကားလား” ေအာ္ရကေန အခုေတာ့ အိမ္ျပတင္းေပါက္နားကတင္ “ၾကားလားၾကားလား” ေအာ္လို႔ ရသြားေတာ့  အေတာ္အဆင္ေျပသြားၿပီေလ။                                            
                            သမီးက သူ႕အလုပ္ကေန တစ္ႏွစ္ကို ဆယ္ရက္ေလာက္ အိမ္ျပန္ခြင့္ရတယ္။ အဲဒီရက္မွာ သမီးကို သူခ်စ္တဲ့ခင္တဲ့သူေတြနဲ႔ ဆက္သြယ္လို႔ရေအာင္ အိမ္ကရိွမဲ့စု ဖုန္းကေလးတစ္လံုးကို ေပးထားရမွာေလ။ ဒါေၾကာင့္ သမီးချမာ ရေတာင့္ရခဲ ဆယ္ရက္ေလာက္လာေနခိုက္ ဖုန္းမေတာ္တဆပိတ္ေနရင္ ဒုက္ၡဆိုၿပီး အရင္ကဖုန္းခကို ႀကိဳတင္ၿပီး သံုးေသာင္းေလာက္ သြင္းထားေနက်ကေန ငါးေသာင္းသြင္းလိုက္တယ္။ အဲဒီရက္မွာ သမီးကလည္း ျပန္လာဖို႔ ေလယာဥ္လက္မွတ္ကမေသခ်ာ၊ ဘယ္ေန႔လာမယ္လို႔မသိရ။ သမီးလာမယ့္ေန႔မွာ အခ်ိန္လု ခရီး ထြက္ဖို႔ ကားလက္မွတ္၀ယ္ရမယ့္ကိစ္ၥကရိွသမို႔ လာမယ့္ရက္သိဖို႔အေရး “ေဖေဖၾကားလား” ”သမီးၾကားလား”နဲ႔ လုပ္ရတာေပါ႔။ ဒါေပမဲ့ “ဧရိယာ ျပင္ပ”တစ္လွည့္၊ “တယ္လီဖုန္းဆက္သြယ္ေရးလိုင္းမ်ား မအားေသးပါသျဖင့္” တစ္လွည့္ဆိုေတာ့ ေနာက္ဆံုး အင္တာနက္ဆိုင္ကိုဘဲ ေျပးရျပန္ပါေရာ။ အင္တာနက္ ဆိုင္ေရာက္ေတာ့လည္း လိုင္းက ေယာယု၀အထိဆင္းဆင္းသြားေတာ့ ေနာက္ဆံုး အင္တာနက္ဆိုင္က အကူအညီနဲ႔ အင္တာနက္ဖုန္းေခၚဖို႔ လုပ္ရတယ္။ အဲဒီမွာ သမီးဖုန္းနံပါတ္ကို ဖုန္းထဲလိုက္ရွာၿပီး ဆုိင္ကိုေျပာရတာေပါ႔။ အဲဒီမွာ သမီး ဖုန္းနံပါတ္ကို ကိုယ့္ဖုန္းထဲမွာ ရွာရင္း မေတာ္တဆ ႏိွပ္မိသြားတာကိုး။ ႏိွပ္မိလိုက္ခ်င္းခ်င္းပဲ ခ်က္ခ်င္း ဖုန္းကိုျပန္ခ် လိုက္ပါတယ္။ အလြန္ဆံုး ဖုန္းႏိွပ္မိခ်ိန္က ႏွစ္စက္ၠန္႔ေလာက္ရိွမွာေပါ႔။ အမယ္- ေတာ္ပါေသးရဲ႕၊ ကိုယ့္မွာက ႏိုင္ငံျခားေကာ္လ္ကိုေဆာင္စရာ အစိမ္းရြက္ တို႔ အက်က္ရြက္ တို႔ ရိွတာမွမဟုတ္တာ။ ကိုယ္လက္ျမန္လို႔ေတာ္ပါေသးရဲ႕လို႔ ကိုယ့္ဖါသာခ်ီးက်ဴးတာေပါ႔။ ဒါေပမဲ့ “မေတာ္ဘူးခင္ဗ်”။  ဒီလိုမေတာ္တာကိုလည္း ခ်က္ခ်င္းသိလိုက္ရင္ေတာ္ရဲ႕။ မသိလိုက္ေတာ့-- ။သမီးျပန္ေရာက္တဲ့ေန႔မွာပဲ အေဖ႔ဖုန္းကို ယူၿပီး သူငယ္ခ်င္းေတြဆီ “ၾကားလားၾကားလား”လုပ္ဖို႔ ေခၚလိုက္ေတာ့ ကိုယ္ေတာင္ ဘာမွ မၾကားရ ဘူး ျဖစ္ေနသတဲ့။ ဒါနဲ႔ေနာက္ဆံုး တျခားဖုန္းကေန သူငယ္ခ်င္းကိုေခၚ၊ သူ႕ကို ကုိယ့္ဖုန္းျပန္ေခၚခုိင္းေတာ့ “လူႀကီးမင္း ေခၚဆိုေသာဖုန္းကို ဌာနမွ ယာယီပိတ္သိမ္းထား ပါသျဖင့္”ဆိုတာ ၾကားရတယ္ဆိုကိုး။ ဒီေတာ့မွ ဘာျဖစ္ပါလိမ့္လို႔ စံုစမ္းရတဲ့အခါ အေဖမွားႏိွပ္လိုက္တဲ့အတြက္ တစ္ေဒၚလာေဆာင္ရမွာဆိုဘဲ။ တစ္ေဒၚလာက (အဲဒီကာလမွာ)တစ္ေထာင္ေက်ာ္သာ ပဲမို႔ အေဖက သမီး ေလးခဏလာခိုက္ အဆင္ေျပဖို႔ိုဆို သံုးေလးေထာင္ဆိုရင္ေတာင္ (ခ်က္ခ်င္းေဆာင္၊ ခ်က္ခ်င္းပြင့္မယ္ ဆိုရင္) ေဆာင္ေပးလိုက္ခ်င္တာ။ ဒါေပမဲ့ ဒီလိုမဟုတ္ပါဘူးတဲ့။ တစ္ေဒၚလာဆို တစ္ေဒၚလာပါဘဲတဲ့။ ႏိွပ္ၿပီးခ်က္ခ်င္းျပန္ခ်လိုက္ေတာ့ ေစ်းသက္သာပါသတဲ့။  ဒါေပမဲ့ ျပန္ဖြင့္ေပးဖို႔ကေတာ့-ဟဲ-ဟဲ- ခ်က္ခ်င္းႀကီး ဘယ္လိုရမွာ လဲ၊ နည္းနည္းေစာင့္ရမွာေပါ႔-တဲ့။  အင္း- ဒီေတာ့မွ အေဖလည္း သေဘာ ေပါက္တယ္။ ဖုန္းခေပးရတယ္ဆိုတာ ၾကားလားၾကားလား ေအာ္မွ စေပးရတာမဟုတ္။ ၾကားၾကားမၾကားၾကား ရရမရရ၊ ကိုင္ကိုင္မကိုင္ကိုင္ ႏိွပ္မိရင္ဘဲေပးေပေတာ့ ဆုိတာ နားလည္သြားရပါေတာ့တယ္။ “နားလည္ခ”ကလည္း သိပ္မေသးေလေတာ့ သမီးေလးတစ္ခါတေလလာတာ အဆင္ေျပေစဟဲ့လို႔ အေဖ ႀကိဳတင္စီမံထားသမွ် ဘာတစ္ခုမွမျဖစ္ေတာ့ဘဲ သမီးချမာ ျပန္ခါနီးမွပဲ သူ႕ သူငယ္ခ်င္းမ်ားဆီ “ၾကားလား၊ ၾကားလား”လုပ္ႏိုင္ပါေတာ့တယ္။ ေၾသာ္ အေဖတစ္ခ်က္မွားႏိွပ္လိုက္တာ ကိုယ္လည္း ေဒၚလာရွာရ၊ သြင္းရ ဒုက္ၡျဖစ္သလို သမီးေလး ချမာလည္း သူဆက္သြယ္မယ္ အားခဲထားတဲ့ဖုန္းမ်ားကို ဆက္ခြင့္ ေျပာခြင့္မရ၊ ကိုယ့္ဖုန္းကို ယာယီပိတ္သိမ္းၿပီး အေရးယူတဲ့ ဌာနႀကီး ချမာလည္း သမီးေလးအားပါးတရ သံုးမယ့္ဖုန္းခမ်ားကို “ကိုယ္လိုငမုိက္သား တစ္ေကာင္ရဲ႕ ဧရာမအမွားႀကီးတစ္ခု”ေၾကာင့္ မရလုိက္ရွာပါလားလို႔ (ျပည္သူ႕ဘ႑ာ ေဖြရွာတိုးမ်ား ႀကီးပြားေစခ်င္တဲ့ ေစတနာရိွသူတစ္ဦးအေနနဲ႔) ကိုုယ့္ကိုကိုယ္ အေတာ္ေဒါသထြက္ခဲ့မိပါေသးတယ္ဗ်ာ။        ဒီအျဖစ္ေတြကေတာ့ သံုးေလးႏွစ္ေလာက္ ၾကာခဲ့ပါၿပီ။ ဒီအေတာအတြင္း ဖုန္းနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ “ၾကားလား”ဇာတ္လမ္းအတိုအရွည္မ်ား ကလည္း အေတာ္ေတာ့ ရိွေနပါေသးတယ္။ အဲဒီအထဲက မေမ႔ႏိုင္တာတစ္ခ်ိဳ႕ကို ေျပာရရင္--

ေလာင္းေလာင္း ေလာင္း လိုက္ပါ 

- ရီေနႏိုင္ -

            သည္သီခ်င္း ကိုေတာ့ လူတိုင္း ၾကားဖူးမွာပါ။ ေလာင္း.. ေလာင္း.. ေလာင္း လိုက္ပါ ဆိုတာေလ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ႏွစ္ဆယ္ ေလာက္က သႀကၤန္မိုး ဇာတ္ကားႀကီး ျပၿပီး ကတည္းက လူတိုင္း ပါးစပ္ဖ်ားမွာ ေရပန္းစား ခဲ့တဲ့ သီခ်င္းေပါ႔။ အဲဒီ ကာလမ်ား တုန္းကဆို သႀကၤန္ မဟုတ္ ဘဲနဲ႔ေတာင္ တစ္ႏွစ္ပတ္လံုး ဒီသီခ်င္းကို ဖြင့္ခဲ့ၾက တာေလ။ အခုေတာ့ သႀကၤန္ဆို ၾကားေန ရေသး ေပမယ့္ က်န္အခ်ိန္ မ်ားမွာေတာ့ သိပ္မဖြင့္ျဖစ္ မဆိုျဖစ္ ၾကပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ နားထဲ မွာေတာ့ အဲဒီ သီခ်င္းသံကို အၿမဲၾကားေနရ သလိုဘဲ။ ဘာတဲ့.. ေလာင္း ေလာင္း.. ေလာင္းလိုက္ပါ၊ ရႊဲေအာင္ ေလာင္းလိုက္ပါ ဆိုတာ။ ဒါေပမဲ့ ကြ်န္ေတာ္ ၾကားေနမိ တာေတာ့ ေလာင္း ေလာင္း.. ေလာင္းလိုက္ပါ မြဲေအာင္ ေလာင္းလိုက္ ပါမ်ား ျဖစ္ေန လား..။                                                                                                                                                  

မြဲေအာင္ ေလာင္းတာေတာ့ ဟုတ္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ခ်မ္းသာ ခ်င္လို႔ ေလာင္းေနၾက တာပါ။ ဒါေပမဲ့ လူ တစ္ေထာင္ ေလာင္းရင္ ခ်မ္းသာ သူက သံုးေလးဆယ္ မြဲသူက ရွစ္ရာ ကိုးရာ ဆိုေတာ့ ႏိုင္ငံ အေနနဲ႔ ၾကည့္ရင္ မြဲေအာင္ ေလာင္းသလို ျဖစ္ေနတာ ေသခ်ာ တာေပါ႔။ ဒီကိစၥက အခုမွ ျဖစ္တာ ေတာ့ မဟုတ္ ပါဘူး။ တကယ္ေတာ့ တစ္ခါက ေခတ္ေဟာင္း စနစ္ ေဟာင္းရဲ႕ လက္က်န္ပါ။ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ မတိုင္မီ ကတည္းက အမ်ိဳးသား စာေပ ဆုရ ဝတၳဳ တစ္ပုဒ္ အမည္က “ခ်ဲထိုးရင္ တဲထိုး ရမယ္” ဆိုကိုး။ ဒါေပမဲ့ လူေတြ ကေတာ့ တဲထိုး ရမွာက က်န္တဲ့ သူေတြ ျဖစ္ၿပီး ကိုယ္ကေတာ့ တိုက္ေဆာက္ ကားစီး ရမွာခ်ည္း ထင္ထင္ၿပီး ထိုးေန ၾကတာမ်ား အခုေန လူ မေသေဆး ေဖာ္ဖို႔ ခ်ဲမထိုးတဲ့ အိမ္က မုန္ညင္းဆီ ရွာမွ ရမယ္ ဆိုရင္ေတာင္ ရဖို႔ အေတာ္ ခက္မွာ ေသခ်ာ ပါတယ္။